Penceremiz

• 
  
• Paylaş
• Tweetle
• Paylaş

Ay ışığında parlardı topak yol belli, belirsiz
Hüznü düşerdi fakir hanemize akşamların
Gündüzler aç biilaç geceler oldukça karanlıktı
Çaresizliğin bin bir halleri dolanırdı etrafımızda.
Üç yol ağzına bakardı penceremiz

Kol gezerdi üstümüzde yılların yoksulluğu.
Aç bebelerin ağlamalarıyla uyanırdık
Huzursuz gecelerin zifiri karanlığında
Aç çakalların sedasına karışırdı sesimiz.
Üç yol ağzına bakardı penceremiz

Topuklarımıza kadar çamurlara belenirdik
Sonra keklik gibi sekerdik taşlar üzerinde,
Yine de dizlerimize kadar bulaşırdı çamur.
Beklerdik kuruduğun da dökülsün diye
Üç yol ağzına bakardı penceremiz

Ya doğduğumuz yılların gazabıydı yada yolların.
Yine de sormazdık kimseye bunun hesabını
Sormazdık çaresizliğin bize mi ait olduğunu.
Soramazdık kimseye bûs ettik haktan diye
Üç yol ağzına bakardı penceremiz

Bir tek baharda gülerdi tabiat yüzümüze
Birde gönül dostlarının helel sofralarında
Başkalarının gülmelerine aldırmazdık sadece
O zaman gönül ferahlığı ile açardık penceremizi.
Üç yol ağzına bakardı penceremiz

Hüzünlü türkülerle seyrederdik yağmurları.
Yağmurlara eşlik ederdi göz yaşlarımız.
Saklardık göz yaşlarımızı bilinmesin diye
İçimize akardı acısı, ağrısı zor zamanların.
Üç yol ağzına bakardı penceremiz

Nevzat İncedere